Eindeloos?

Een complexe echtscheiding uit zich vaak in een eindeloze discussie die geen begin en einde meer heeft. Het wordt een wir war aan “ja maar” en daarmee beland je in een strijd. Wat gebeurt er in werkelijkheid?

We willen ons allemaal geliefd voelen door een ander, we willen gezien worden door de ander. Het tegenovergestelde van deze wens om gezien te worden is een angst voor afwijzing. Een angst om niet goed genoeg te zijn en ons niet geliefd te voelen.

Angst regeert

Deze angsten komen vanuit ons verleden. Negatieve gedachten en slechte ervaringen blijven hangen in ons hoofd. Als deze vaker terug zijn gekomen, dan hebben we ze ons ingeprent en daarmee zijn we gaan geloven dat dit zo is.

Bijvoorbeeld “ik ben niks waard”en “ik doe er niet toe” en “ik hoor er niet bij” Dit kan ook zijn ontstaan doordat je in een omgeving opgroeide waar weinig ruimte voor je was. Als ouders eigen problematiek of angsten hebben is er weinig ruimte over voor de kinderen en kan er een gevoel ontstaan dat je er niet toe doet. 

In conflicten die uitmonden in verwijten word je veelal teruggewezen op oude angsten, een verwijt kan triggeren dat je er niet toe doet. Dit is heel pijnlijk en het roept een oude emotie op. Als je reageert vanuit een oude emotie, dan krijgt het een lading en daarmee beland je heel gemakkelijk in de tegenaanval, “ja maar jij” Door je te richten op de ander, bescherm je jezelf tegen de pijn. Dit gebeurt geheel onbewust en gaat automatisch.

In een conflict is het dus heel erg belangrijk om onderscheid te gaan maken. Wat zegt de ander nou eigenlijk, wat gebeurt er bij mij als de ander dat zegt en wat doe je daar vervolgens mee. Dan is het goed om stil te gaan staan bij het gevoel dat de ander je geeft.

Wat is de waarheid?

Je kunt je werkelijk afgewezen voelen of niks waard, maar is dat ook wat de ander gezegd heeft. Of interpreteer jij dat zo. Al heeft de ander het wel gezegd, is het dan ook waarheid? Of is dat een mening of oordeel van de ander?

Maar als de ander zo over mij denkt, “nou dan is hij…..”….of vorm je nu zelf ook weer een mening of oordeel over de ander en is dit jouw interpretatie van hoe jij over de ander denkt. Is dat dan waarheid? Kortom we zien, horen en voelen maar een deel van de ander. We oordelen over hetgeen we zien. Terwijl we juist na een echtscheiding lang niet alles van elkaar zien.

Anders kijken

Constant geven we een oordeel aan onszelf en de ander over een situatie. Vanuit dat oordeel ontstaat een gevoel. De situatie is zoals deze is. De ander doet wat ie doet, daar kun je veelal niets aan doen. Hoe je kijkt naar de ander, daar kun je wel wat aan doen.

Daarom is het zo belangrijk om wel met elkaar in gesprek te gaan. Wat gebeurt er bij jezelf en ook bij de ander. Welke oordelen geef je jezelf en welke geef je de ander. Door dat te ontrafelen, kun je weer echt met elkaar in gesprek gaan.

Neem je verantwoordelijkheid

Lukt het je nog niet om samen in gesprek te gaan? Door eerst zelf hiermee aan de slag te gaan en te leren wat een situatie met je doet en wat het bij je oproept, kun je leren anders te gaan kijken. Zo kun je nu al een stap zetten. Een stap om zelf weer zelf de verantwoordelijkheid te nemen en niet te wachten op de ander.

Als elke poging tot afspraken maken met je ex-partner mislukt, dan is het belangrijk om anders met elkaar in gesprek te gaan. De schip aanpak helpt hierbij.