Ik word gek van mijn ex!

Dat was de tekst van een moeder die ik onlangs sprak. Voordat ik rustig zat, begon ze me uit de doeken te doen welke mails ze nu weer had gehad de afgelopen week. Ze was zichtbaar verbolgen, ze wilde dat het stopt. Hij wil maar steeds bepalen hoe de dingen hier thuis gaan. Ze kon nog wel even doorgaan met de voorbeelden, maar ik vroeg haar om even te stoppen.

Ik vroeg haar of ik haar mocht vragen naar wat er met haar gebeurd als hij deze mails stuurt. Ze was even stil, nam de tijd en vertelde mij zeer uitgebreid wat er tijdens hun relatie speelde. Ze geeft aan hoe onprettig ze zich heeft gevoeld

Het begon volgens haar allemaal na de geboorte van hun tweede zoon. Hij was degene die de belangrijke beslissingen nam. Ze geeft aan dat hij heel welbespraakt is en dat ze wel naar hem opkeek. Zoals hij het kon verwoorden, klopte het allemaal, ze ging er nauwelijks tegenin.

Ik vroeg haar wat dat met haar gedaan heeft en ze geeft aan dat ze heel erg onzeker is geworden door deze tijd. Ze heeft het gevoel dat ze niet goed genoeg is. Dit was heel pijnlijk voor haar om te ontdekken en ze barst in tranen uit. Ze vindt het zo erg en ze voelt zich zo rot. Ze is erg aangeslagen.

Je hebt iets te zeggen

Ik vraag haar nu naar haar reactie als zij een mail van haar ex krijgt. Ze geeft aan dat ze de mails nauwelijks leest, al bij het zien van een bericht in haar inbox, krijgt ze een steek in haar buik en bijna zonder te lezen, legt ze het naast zich neer. Ze geeft aan dat hij eisend en dwingend is in de mails en dat dat zo lastig is voor haar, dat ze er niet aan begint om te beantwoorden. Ze laat weten dat dat heel naar voelt, want daardoor heeft ze steeds het idee dat hij degene is die alles maar kan zeggen. Ik vraag haar of dat ook zo is.

“Heb jij niks te zeggen?”

Ze moet lang nadenken en besluit uiteindelijk dat ze wel iets te zeggen heeft, maar dat ze het niet doet. Verderop in het gesprek komt ze tot de ontdekking dat ze doordat ze nooit een reactie geeft en nooit het initiatief neem om het contact te zoeken, ze voor zichzelf en hem blijft voldoen aan het beeld dat zij de onzekere vrouw is die niks te vertellen heeft.

Goede moed

Ik spreek verder met haar over de invloed die je hebt in het contact met de ander. En dat hoe vervelend het ook is, je het gedrag van de ander niet kunt veranderen. Dat is lastig om te accepteren, maar het gaf haar wel de ruimte om na te denken over haar eigen gedrag. Ze ontdekte dat ze zelf een keuze had. Ze besprak met mij welke keuzes ze wel had en wat ze kon doen.

Ze had goede moed en besloot dat ze een andere stap zou zetten, ze besefte dat als ze zou blijven doen zoals het altijd ging, ze hierin zou blijven. Nu had ze het gevoel dat ze een andere stap kon zetten, zonder dat ze weet welk effect het gaat hebben, voelt ze nu al dat ze wel grip heeft op haar eigen situatie.